لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٥٧ - قضاي اجزاء فراموش شده

تا بركوع نرفته است و اگر بركوع رفته باشد و به خاطرش آيد نماز را تمام كند و چون از نماز فارغ شود همان سجده را مى‌كند و سجده سهو بر او واجب نيست يا سهو سبب بطلان نماز او نمى‌شود.

و به همين مضمون است صحيحه اسماعيل بن جابر از آن حضرت صلوات اللَّه عليه تا آن كه فرمودند كه آن سجده را قضا كند و بعد از آن فرمودند كه اگر شك كند در ركوع بعد از سجود بگذرد و ملتفت نشود چون وقتش گذشته است و اگر شك كند در سجود بعد از قيام بگذرد و هر شكى كه بكند كه وقتش گذشته باشد و در فعلى ديگر داخل شده باشد پس بگذرد و التفات نكند.

و در حسن كالصحيح از حلبى منقول است كه گفت از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه پرسيدند از شخصى كه شك كند و نداند كه يك سجده كرده است يا دو سجده حضرت فرمودند كه سجده ديگر مى‌كند و بعد از نماز سجده سهو نمى‌كند و بر اين مضمونست حديث كالصحيح ابو بصير و زيد شحّام.

و در موثق كالصحيح از عبد الرحمن بن ابى عبد اللَّه از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه وارد است كه گفت عرض نمودم به آن حضرت كه شخصى سر از سجده برداشت پيش از آن كه درست بنشيند و نمى‌داند كه يك سجده كرده است يا دو سجده حضرت فرمودند كه سجده ديگر مى‌كند عرض نمودم كه چون خواست كه برخيزد در اثناى برخاستن همين شك را كرد حضرت فرمودند كه به سجده رود، حاصل آن كه محل عدم اعتبار شك فعل ديگر است چون داخل شود در فعل ديگر شك اعتبار ندارد و تا داخل نشده است آن فعل را مى‌كند، و محل سهو ركن است تا به ركنى داخل نشده است آن چه را سهو كرده است به جا مى‌آورد و ظاهر شد كه ركوع ركن است بترك آن عمدا و سهوا