لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٥٣ - امامت غير البالغ

معلوم امام بر نسخه مجهول نيز اظهر آنست كه از عمار باشد و ليكن شيخان در صحيح على الظّاهر از معاوية بن عمار قريب باين عبارت را روايت كرده‌اند با اختلاف قليلى در لفظ و على اى حال صحيح است و معمول به و دلالت مى‌كند بر جواز امامت مسبوق اگر چه اولى آنست كه اگر امام را مانعى بهم رسد نايب نكند مگر كسى را كه ادراك اقامت آن نماز كرده باشد، و مكروه است كه نايب سازد مسبوق را چنانكه در صحيح از سليمان ابن خالد از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه وارد است كه فرمودند كه نايب نكند كسى را كه مسبوق باشد به يك ركعت.

و در قوى از آن حضرت صلوات اللَّه عليه منقول است كه فرمودند كه سزاوار نيست كه مقدم دارند مگر كسى را كه ادراك اقامت كرده باشد و خواهد آمد نيز.

(و روى محمّد بن سهل عن ابيه قال سألت الرّضا صلوات اللَّه عليه عمّن ركع مع امام قوم يقتدى به ثمّ رفع رأسه قبل الامام قال يعيد ركوعه معه)

و در حسن منقول است از سهل بن اليسع ثقه كه گفت سؤال كردم از حضرت امام رضا صلوات اللَّه عليه از كسى كه بركوع رود با امام قومى كه اقتدا به او توان كرد به آن كه شيعه عادل باشد پس سر بردارد پيش از امام حضرت فرمودند كه مرتبه ديگر بركوع مى‌رود تا با امام سر بردارد و به همين مضمونست صحيحه على بن يقطين از حضرت امام موسى كاظم صلوات اللَّه عليه و حمل كرده‌اند هر دو خبر را بر صورت نسيان چون در موثق كالصحيح منقول است از غياث كه گفت سؤال كردند از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از كسى كه پيش از امام سر بردارد آيا بركوع مى‌رود اگر امام سر خود را دير بردارد حضرت فرمودند كه نه، و ممكن است كه دو خبر اوّل را حمل بر استحباب كنيم‌