لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٤٩ - سهو در قراءة

خوانده باشند و احوط آهسته خواندنست و اقل مرتبه اخفات آنست كه خود بشنود مگر آن كه تقيه باشد كه اگر مانند حديث نفس بر زبانش جارى شود كافى خواهد بود و اكثر مراتب اخفات بنا بر مشهور آنست كه صحيح قريب نشنود و بنا بر اين بسيار مشكل مى‌شود كه اخفات به اقل مراتب جهر نرسد و آن آنست كه صحيح قريب بشنود و بعضى از اصحاب گفته‌اند كه اقل مراتب جهر آنست كه جوهر صوت ظاهر شود و اين خوب بود اگر مستمسكى مى‌داشت و ليكن چون وجوب جهر و اخفات ظهورى ندارد كار مشكل نيست اگر چه احوط آنست كه در اخفات چنان بخواند كه صحيح قريب نشنود و خود تميز حروف بكند.

و اما آن چه در صحيحه زراره مذكور است كه اگر كسى فراموش كند قرائت را در دو ركعت اول قضا كند آن را در دو ركعت آخر مراد از قضا فعل است يعنى در محل خود قرائت مى‌كند اگر چه اگر فراموش نكرده بود تسبيح اولى بود، و ليكن در اين صورت اولى قرائت است تا نمازش بى‌فاتحه الكتاب نباشد و اما در تكبير و تسبيح ممكن است كه قضا بمعنى فعل باشد و ممكن است كه بمعنى خود باشد به آن كه در موضع تكبير دو تكبير بگويد و در موضع تسبيح شش تسبيح بخواند و احوط آنست كه قصد قضا نكند و از صحيحه ديگر زراره و اخبار بسيار از زراره ظاهر مى‌شود كه در دو ركعت آخر تسبيح اولى است بلكه متعين و اخبار خواهد آمد و از اين خبرش ظاهر مى‌شود كه اگر در دو ركعت اول تسبيح بخواند سهوا سجده سهو نبايد كرد و اخبار متعارض در اين باب نيز خواهد آمد إن شاء اللَّه تعالى.

[سهو در قراءة]

(و روى الحسين بن حمّاد عن ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه انّه قال اسهو عن القراءة فى الرّكعة الاولى قال اقرء فى الثّانية قال قلت اسهو فى الثّانية قال قلت اقرء فى الثّالثة قال قلت اسهو فى صلاتي كلّها فقال اذا