لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٠٢ - تأكيد بر سجده سهو

چيزى بخاطر ما نمى‌رسد پس حق سبحانه و تعالى فرمايد كه من شكر او بگويم چنانكه او شكر من به جا آورده است و آن چه مباهات مى‌فرمايد حق سبحانه و تعالى با فرشتگان شكر الهى است و اقبال مى‌كنم به جانب او با فضل خود يعنى به اضعاف مضاعفه آن چه او مستحق آنست از روى تفضل به او خواهم داد و به او نمايم روى خود را و در تهذيب و أريه رحمتى است يعنى رحمت خود را در دار دنيا به او بنمايم كه مطمئن باشد چنانكه گذشت كه خوابهاى خوب بشارتست مؤمنان را كه به ايشان مى‌نمايد.

صدوق مى‌گويد كه هر كه حق سبحانه و تعالى را اعتقاد كند كه رويى دارد مثل بنى آدم او كافر است و مشرك كه حق سبحانه و تعالى را شريك خلايق ساخته است در تجسّم و روى خدا پيغمبران و ائمه معصومينند و ايشان را از آن جهت وجه اللَّه مى‌گويند كه آدميان يا بندگان به سبب هدايت ايشان متوجّه جناب اقدس او مى‌شوند و ايشان سبب معرفت خداوند و معرفت دين اويند و در روز قيامت هيچ ثوابى باين نمى‌رسد كه بندگان مؤمن ايشان را بينند و نه اين است كه لفظ مخصوص اخبار باشد بلكه در قران مجيد نيز وارد شده است و همين معنى يا قريب باين مراد الهى است چنانكه فرموده است كه هر چه در دنياست فانى و لا شى‌ء است و آن چه باقى است و بكار بندگان خواهد آمد روى پروردگار تست و اكثر مفسّرين رو را بمعنى ذات گرفته‌اند و فنا را بمعنى موت گرفته‌اند.

و در اخبار بسيار از ائمه اطهار صلوات اللَّه عليهم وارد است كه مراد از وجه دين حق ائمه اثنى عشر است و بنا بر اين مراد اين خواهد بود كه هر دينى كه غير دين ايشانست زايل خواهد شد در زمان حضرت صاحب الامر صلوات اللَّه عليهم و دين ايشان خواهد بود تا انقضاء دنيا يا آن كه غير دين ايشان باطل است و دين ايشان حق است.