لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٥٦ - نمازهاي بلند

بخوانى بلكه مى‌بايد كه وسط باشد نه بسيار بلند و نه بسيار آهسته زيرا كه حق سبحانه و تعالى مى‌فرمايد كه نماز را بلند مخوان و آهسته مخوان و در ميان هر دو راهى طلب كن كه وسط است و بلند مخوان نماز ظهر و عصر را به درستى كه هر كه بلند بخواند قرائت را در اين دو نماز يا آهسته بخواند در آن سه نماز عمدا پس لازمست بر او كه نماز را اعاده كند و اگر از روى نسيان بلند را آهسته بخواند يا بر عكس بر او چيزى نيست مگر در ظهر روز جمعه كه بلند مى‌خواند.

اما جزو اول پس در صحيحه عبد اللَّه بن سنان وارد است كه گفت عرض نمودم به خدمت حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه آيا لازم است اما مرا كه چنان بخواند كه هر كه در عقب او باشد اگر چه بسيار باشند همه را بشنوند حضرت فرمودند كه مى‌بايد كه قرائت را وسط بخواند چنانكه حق سبحانه و تعالى فرموده است كه بلند مخوان و آهسته مخوان.

و در حديث موثق كالصحيح از سماعه منقول است كه از آن حضرت سؤال كردم از تفسير قول حق سبحانه و تعالى كه بلند مخوان و آهسته مخوان حضرت فرمودند كه آهسته آنست كه خود نشنوى و بلند آنست كه بسيار بلند بخوانى و از اين حديث ظاهر مى‌شود كه حق سبحانه و تعالى مرتبه بلند بسيار و آهسته بسيار را در همه نمازها نهى كرده است و از آيه ظاهر نمى‌شود كه در كجا بلند بخوانند و كجا آهسته و حديث سابق را نيز باين معنى حمل مى‌توان كرد هر چند سؤال از نماز جهريه است و جمعى تفسير آيه را چنين كرده‌اند كه همه نمازها را بلند مخوان و همه را آهسته مخوان بلكه وسطى اختيار كن كه بعضى را بلند بخوانى و بعضى را آهسته.

و مواضع جهر و اخفات را حضرت سيد المرسلين ٦ بيان كردند و اين تفسير با آن كه مخالف اخبار است مخالف ظاهر نيز هست بلكه‌