لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٦٥ - شخصى كه نماز ظهر را پنج ركعت بكند

كرده باشد و سلام واجب نيست پس ركعتى زياد كرده است سهوا و آن چه واجبست به جا آورده است و ممكن است كه با وجود آن كه تشهد نيز نخوانده باشد اخلال به تشهد كرده است و آن ركن نيست تا بترك آن سهوا نماز باطل شود و ليكن اشتراط نشستن قدر تشهد تعبد خواهد بود.

[شخصى كه نماز ظهر را پنج ركعت بكند]

(و روى العلا عن محمّد بن مسلم عن ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه قال سألته عن رجل صلّى الظّهر خمسا فقال ان كان لا يدرى جلس فى الرّابعة ام لم يجلس فليجعل اربع ركعات منها الظّهر و يجلس و يتشهّد ثمّ يصلّى و هو جالس ركعتين و اربع سجدات و يضيفهما إلى الخامسة فتكون نافلة)

و به اسانيد صحيحه منقولست از علا از محمد كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از شخصى كه نماز ظهر را پنج ركعت بكند پس حضرت فرمودند كه اگر نداند كه در ركعت چهار نشسته است يا ننشسته است پس چهار ركعت آن را بظهر حساب كند و بنشيند و تشهد را بخواند پس دو ركعت نماز نشسته بكند و با آن ركعت پنجم منضم سازد كه دو ركعت نافله شود، و شيخ روايت كرده است در قوى از علا از محمد بن مسلم كه گفت سؤال كردم از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه از شخصى كه بعد از آن كه نماز ظهر را كرده باشد يقين به همرساند كه پنج ركعت نماز كرده است حضرت فرمودند كه چگونه يقين به همرساند عرض نمودم كه علم به همرسانيد حضرت فرمودند كه اگر علم داشته باشد كه در ركعت چهارم نشسته است پس نماز ظهرش تمام شده است پس برخيزد و يك ركعت ايستاده بكند و با آن ركعت منضم سازد كه دو ركعت نافله شود و بر او چيزى نيست، و اين حديث موافق حديث جميل است و احتمال ندارد كه سهوى شده باشد چون اين حديث را از حضرت امام محمد باقر روايت كرده است بخلاف متن و در