لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٦٩ - آيات نماز جماعت

باب الجماعة و فضلها

[آيات نماز جماعت‌]

(قال اللَّه تبارك و تعالى‌ وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّكاةَ وَ ارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ‌)

اين بابى است در بيان نماز جماعت و فضيلت آن حق سبحانه و تعالى فرموده است كه به پاى داريد نماز را يعنى به جا آوريد با شرايط و اركان آن در اوقات آن، و زكات مال خود بدهيد، و نماز كنيد با جمعى كه نماز مى‌كنند و تعبير از نماز بركوع فرموده است چنانكه به سجود فرموده است و به تسبيح و ذكر و غير آن به اعتبار تسميه كل باسم اشرف اجزا، و اكثر مفسرين چنين تفسير كرده‌اند و بعضى گفته‌اند خطابست با يهود كه مسلمان شويد و نماز با ركوع بكنيد چنانكه مسلمانان مى‌كنند و معنى اوّل اظهر است، و ليكن صدوق تا خبرى نديده باشد حكم نمى‌كند چنانكه گفته است‌

(فَامَرَ اللَّهُ بِالْجَماعَةِ كَما امَرَ بِالصَّلاة)

پس در اين آيه چنانكه حق سبحانه و تعالى امر به نماز كرده است امر به جماعت كرده است و بنا بر طريقه قدما اوامر قرانى واجبست و ليكن چون حديث صحيح زراره وارد شده است به استحباب آن از ظاهرش عدول به استحباب مؤكد كرده‌اند و ممكن است كه مراد از آيه جماعت واجبه باشد در جمعه و عيدين بلكه جمعه فقط، و مراد از نماز اول صلوات يوميّه باشد، و از ثانى نماز جمعه يا با عيدين و امر بحال خود باشد و بنا بر اول مراد اعم از واجب و سنّت خواهد بود كه در جمعه و عيدين بر سبيل وجوب باشد و در باقى بر سبيل استحباب بلكه ممكن است كه نماز اول اعم از واجب و سنت باشد و شامل نوافل نيز