لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٢٨ - اگر امام بالاتر از موضع مامومين بايستد

فرمودند كه باكى نيست و آن حضرت صلوات اللَّه عليه فرمودند كه اگر ماموم بر پشت بامى باشند يا غير آن خواه دكان باشد و خواه غير آن و امام بر زمين نماز كند و امام پست‌تر از ماموم باشد ماموم به او اقتدا مى‌تواند كرد اگر چه ماموم بلندتر باشد بسيار كه اقتدا به او مى‌تواند كرد حاصل اين شد كه ماموم بر بلندى مى‌تواند ايستاد و امام نمى‌تواند ايستاد، و اما آن چه در صحيح از صفوان منقول است از محمد بن عبد اللَّه كه مجهول است و ضرر ندارد كه گفت سؤال كردم از حضرت امام رضا صلوات اللَّه عليه از امامى كه نماز كند در موضعى و مامومان پست‌تر از او بايستند يا امام در موضعى باشد كه مامومان بلندتر باشند از او حضرت فرمودند كه مى‌بايد كه جاى همه مساوى باشد گفت عرض نمودم كه اگر شخصى تنها نماز كند و موضع سجده‌اش پست‌تر بوده باشد از موضعى كه ايستاده باشد حضرت فرمودند كه هر گاه تنها باشد باكى نيست پس اول محمولست بر استحباب و ثانى محمولست بر آن كه زياده از چهار انگشت نباشد و جمعى به سبب اين حديث قايل شده‌اند كه اگر موضع سجده پست باشد جايز است اگر چه زياده از چهار انگشت باشد و موضع ايستادن جايز نيست كه پست باشد تا جمع شود ميان اخبار و اكثر علما بنحو اول جمع كرده‌اند و گفته‌اند كه در موضع سجده پست بودنش تا يك خشت كراهت ندارد و مواضع ديگر كراهت دارد و اين قول به احتياط اقربست اگر چه قول اوّل خالى از قوت نيست و احوط آنست كه مطلقا بلند و پست نباشد چنانكه گذشت.

(و سال موسى بن بكر ابا الحسن موسى بن جعفر صلوات اللَّه عليه عن الرّجل يقوم فى الصّفّ وحده قال لا باس انّما يبدو الصّفّ واحد بعد واحد)

و منقول است كه موسى و ظاهر از كتاب او برداشته باشد و كتابش معتمد باشد كه گفت سؤال كردم از حضرت امام موسى كاظم صلوات اللَّه عليه از