لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٨٠ - شخصى كه فراموش كند در عقب امام كه تسبيح ركوع يا سجود را بگويد

زراره از حضرت امام محمد باقر يا حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليهما كه گفت از آن حضرت سؤال كردم از شخصى كه پيش نمازى جمعى كند دو ركعت را پس به ايشان بگويد كه من وضو ندارم حضرت فرمودند كه آن جمع نماز خود را تمام مى‌كنند به درستى كه بر امام ضمانى نيست يعنى در عهده او نيست كه حدث از او صادر نشود يا فراموش نكند چون، باختيار او نيست.

صدوق مى‌گويد كه حجتهاى الهى بر خلايق كه ائمه معصومينند از آن اعظم و اجلّند كه اخبار ايشان مختلف باشد مگر از جهت اختلاف احوال و در اين مادّه چنين است كه در هر جا ضمان را به نحوى سؤال كردند، و بهمان عنوان جواب دادند به يك عنوان سؤال نكردند تا لازم آيد اختلاف جواب تا عامه گويند بر ما كه ائمه شما مجتهد بوده‌اند. و اختلاف جواب از جهت اختلاف اجتهاد است حاشا كه ظن در علوم ايشان راه يابد بلكه ايشان عالمند بجميع آن چه خلايق بان احتياج دارند بلكه بجميع علوم علم يقينى دارند دست بدست تا حضرت سيد المرسلين صلوات اللَّه عليهم از جناب اقدس الهى تعالى شانه، و وجهى ديگر وارد شده است كه ضامن قرائت است چنانكه در اول باب گذشت.

(و قال ابو المغراء حميد بن المثنّى كنت عند ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه فساله حفص الكلبىّ فقال اكون خلف الامام و هو يجهر بالقراءة فادعوا و اتعوّذ قال نعم فادع)

و در موثق كالصحيح منقول است از ابو المغراء بفتح ميم و سكون غين معجمه كه من نزد حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه بودم كه از آن حضرت سؤال كرد حفص بن عبد الرحمن كه از قبيله بنو كلب است و عرض نمود كه گاه هست در عقب امامم او قرائت را بلند مى‌خواند اگر به آيه رحمت رسد طلب آن كنم بانكه بگويم‌ اللَّهمّ‌