لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٨٠ - شك بين سه و چهار

داده‌اند كه چون امام شكش در ميان دو و سه است و رجوع به طايفه دويم كرد طايفه اولى نيز رجوع به امام كنند چون يك طرف شك امام دو است و ليكن اين بعيد است بنا بر آن كه طايفه اولى جزم دارند كه سه ركعت نكرده‌اند چون رجوع به چيزى كنند كه جزم بخلاف آن داشته باشند و بنا بر اين ظاهر شد كه نسخه فقيه كه واو دارد بهتر است كه مراد اين باشد كه هر يك در احتياط نمودن و در اعاده كردن عمل به جزم مى‌كنند در جائى كه جزم در اعاده باشد مثل شك ميان يك و دو اعاده كنند و در جائى كه نماز احتياط بايد كرد مثل شك در ميان دو و سه يا سه و چهار عمل به احتياط كنند.

و قريب به اين معنى است حديث صحيح عبد الرحمن بن حجاج از حضرت امام موسى كاظم صلوات اللَّه عليه در سهو در نماز كه حضرت فرمودند كه بنا بر يقين مى‌گذارى و عمل به جزم مى‌كنى و احتياط مى‌كنى در همه نمازها و محتمل است كه مراد اين باشد كه بنا بر اقل مى‌گذارى و يا آن كه بنا بر اكثر مى‌گذارى و نماز احتياط را مى‌كنى تا جزم به همرسد.

و در حسن كالصحيح از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه منقول است كه فرمودند كه بر امام سهو نيست، و بر مامومين سهو نيست يعنى هر يك رجوع به ديگرى مى‌كنند، و در سهو سهو نيست يعنى شك در نماز احتياط، يا سجده سهو، يا نماز اعاده: اعتبار ندارد و عمل بر اكثر صحيح مى‌كند، و بر اعاده اعاده نيست.

و در صحيح از على بن جعفر منقول است كه گفت سؤال كردم از برادرم حضرت موسى بن جعفر صلوات اللَّه عليهما از شخصى كه در عقب امام نماز كند و نداند كه چند ركعت كرده است آيا بر او سهو هست حضرت فرمودند كه نه يعنى ماموم رجوع به امام مى‌كند و احتمال عكس و هر دو دارد و اللَّه تعالى يعلم.