لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٩٤ - كساني كه امامت نمىكنند

به حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه كه نماز در عقب بنده چونست فرمودند كه باكى نيست هر گاه فقيه باشد و كسى افقه و اعلم از او نباشد.

و در موثق از سماعه منقولست كه از آن حضرت سؤال كردم كه بنده امامت مى‌تواند كرد فرمودند كه نه مگر آن كه افقه از ايشان و اعلم از ايشان باشد، و سكونى از حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه روايت كرده است كه بنده امامت نمى‌كند مگر اهل خود را.

( «و قال صلوات اللَّه عليه الاغلف لا يؤمّ القوم و ان كان اقراهم للقرآن لأنّه ضيّع من السنّة اعظمها و لا تقبل له شهادة و لا يصلّى عليه الّا ان يكون ترك ذلك خوفا على نفسه»)

و در موثق از حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه منقول است كه آن حضرت فرمودند كه ختنه ناكرده امامت مردم نمى‌تواند كرد هر چند اقرأ باشد با آن كه اقرأ مقدم است زيرا كه اعظم سنتهاى حضرت سيد المرسلين ٦ را ضايع كرده است و گواهى او مقبول نيست از اين جهت چون اصرار بر صغيره كبيره است، و اگر بميرد نماز بر او نمى‌كنند يعنى مبالغه نيست در نماز كردن بر او امثال صلحا را تا سبب تنبيه ديگران شود اگر كسى باشد كه نماز بر او كند، و الا واجبست چنانكه گذشت مگر آن كه ترك ختنه از جهة آن باشد كه كسى بهم نرسد كه او را ختنه كند و ترسد كه اگر خود ختنه كند هلاك شود پس ظاهر شد كه عدالت شرط است و كباير مضر است در امامت و اصرار بر صغيره كبيره است چنانكه در احاديث بسيار وارد شده است و خواهد آمد إن شاء اللَّه و بعضى گفته‌اند كه ختنه شرط است در مطلق نماز و ظاهرا سهو كرده‌اند.

( «و قال صلوات اللَّه عليه لا يؤمّ صاحب القيد المطلقين و لا يؤمّ صاحب الفالج الاصحّاء»)

و بروايت سكونى از حضرت امير المؤمنين‌