لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٧١ - اگر عذر براى امام جماعت پيش آيد

نماز امام صحيح باشد تا نماز مامومان صحيح باشد و همين بس است كه علم ببطلان نماز امام نداشته باشند و ظاهر شد كه سنت است اعاده نماز اگر چه پيشتر نماز كرده باشد خواه منفرد نماز كرده باشد يا به جماعت و ظاهر شد كه كراهت يا حرمت واقع ساختن صورت نماز هر چند با سنى باشد مگر آن كه خوف داشته باشد كه اگر برود كه وضو بسازد به او ضرورى برسد كه در اين صورت تكبير احرام نمى‌گويد و پيشانى را بر مهر نمى‌گذارد.

(و سال علىّ بن جعفر اخاه موسى بن جعفر صلوات اللَّه عليهما عن امام احدث فانصرف و لم يقدّم احدا ما حال القوم قال لا صلاة لهم الّا بإمام فليقدّم بعضهم بعضهم فليتمّ بهم ما بقي منها و قد تمّت صلاتهم)

و به اسانيد صحيحه منقول است از على كه گفت سؤال كردم از برادرم حضرت امام موسى كاظم صلوات اللَّه عليه از امامى كه در نماز بادى از او جدا شود و ترك نماز كند و كسى از مامومين را پيش باز ندارد مامومان چه كنند حضرت فرمودند كه نماز جماعت بى امام متحقق نمى‌شود يا نماز ايشان بدون جماعت كامل نيست بلكه مامومان شخصى از ايشان را مقدم مى‌دارند تا بقيه امام را با او تمام كنند و نماز ايشان در اين صورت تمام است هر چند بدو امام اقتدا كرده باشند، و از مجموع اين اخبار ظاهر مى‌شود كه اگر امام شخصى را مقدم دارد كه مامومان حال او را ندانند در اثناى نماز اقتدا به او مى‌توانند كرد بنا بر اعتماد به امام يا بنا بر آن كه اصل در مؤمنان عدالت است يا عدم فسق تا فسق ظاهر شود چنانكه ظاهر كلام متقدّمين است و اللَّه تعالى يعلم.

(و روى الحلبيّ عن ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه انّه سئل عن رجل امّ قوما و صلّى بهم ركعة ثمّ مات قال يقدّمون رجلا اخر فيعتدّ بالرّكعة و يطرحون الميّت خلفهم و يغتسل من مسّه)

و به اسانيد صحيحه‌