لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٠٢ - دعاى فارسي در نماز

فى صلاة الفريضة بكلّ شى‌ء يناجى به ربّه عزّ و جلّ و لو لم يرد هذا الخبر لكنت اجيزه بالخبر الّذى روى عن الصّادق صلوات اللَّه عليه انّه قال كلّ شي‌ء مطلق حتّى يرد فيه نهى و النّهى عن الدّعاء بالفارسيّة فى الصّلاة غير موجود و الحمد للّه)

و ذكر كرد شيخ و استاد ما از سعد كه او مى‌گفت كه جايز نيست دعا كردن در قنوت به فارسى چون متلقى نيست از شارع و نماز عبادتست و هر چه از شارع متلقى نشده است نمى‌توان كرد لهذا تكبير احرام و قرائت را به فارسى نمى‌توان گفت در حالت اختيار بى‌دغدغه، و صفار مى‌گفت كه جايز است و ابن وليد يا مصنف بر احتمالى مى‌گويد كه آن چه گمان من است آنست كه جايز است از جهة حديث صحيحى كه على بن مهزيار روايت كرده است كه گفت سؤال كردم از حضرت امام محمد تقى صلوات اللَّه عليه از مردى كه آيا سخن مى‌گويد در نماز واجب بهر چيزى كه مناجات كند به آن با پروردگار خود حضرت فرمودند كه بلى و اگر اين خبر وارد نمى‌بود هر آينه تجويز مى‌كردم به سبب حديثى كه از حضرت صادق صلوات اللَّه عليه منقولست كه هر چيزى جايز است تا نهى در آن وارد شود از شارع و نهى از دعاهاى فارسى وارد نشده است و حمد خداوند عالميان را كه وارد نشده است و توسعه فرموده است يا الحمد للّه كه ما را هدايت كرد بحق در اين مسأله.

و در حسن كالصحيح از حماد بن عيسى از بعضى از مشايخ او منقول است كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر چه را بان سخن مى‌گويى با حق سبحانه و تعالى در نماز واجب باكى نيست و كلام نيست.

شيخ بهاء الدّين محمد رحمه اللَّه مى‌فرمودند كه عموم حديث جواد مراد از آن علوم مطالب دنيا و آخرتست، و عموم خبر دويم در غير عباداتست چون عبادات هيئتى خاصى است كه از شارع متلقى است و هر گاه به فارسى‌