لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٩٠ - ذكر ركوع

رفت به نزد صاد و وضو ساخت و كامل ساخت وضو را پس ايستاد و رو به طرفى كرد كه مأمور شد پس امر كردند او را كه تكبير بگويد گفت پس خطاب رسيد كه‌ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ» را تا به آخر بخواند خواند ديگر خطاب رسيد كه سوره نسبت كه سوره توحيد است بخواند حضرت خواند پس حضرت خود گفت كذلك اللَّه كذلك اللَّه يعنى حق سبحانه و تعالى چنين است كه گفتم اوصاف او را لفظا و معنى يا ظهرا و بطنا، و چون مكرر گفت يا تاكيدا مكرّر گفت پس خطاب رسيد كه يا محمد ركوع كن از جهت پروردگار خود پس بركوع رفت و خطاب رسيد كه تسبيح كبير را بخوان حضرت سه مرتبه سبحان ربي العظيم و بحمده گفت پس خطاب رسيد كه سر از ركوع بردار پس راست شد چنانكه مأمور شد پس خطاب رسيد كه به سجده رو يا محمد از جهت پروردگارت پس حضرت به سجده رفت پس خطاب رسيد كه بگو سبحان ربي الاعلى و بحمده حضرت سه مرتبه گفت پس خطاب رسيد كه درست بنشين يا محمد پس حضرت درست نشست پس چون درست نشست ياد كرد عظمت و جلال الهى را خود به سجده رفت بى‌آن كه مامور شود تا به آخر آن چه مذكور شد در اول باب اذان و از اين جهت است كه اگر كسى يك سجده را فراموش كند نمازش باطل نمى‌شود.

[ذكر ركوع‌]

(و انّما يقال فى الرّكوع سبحان ربّى العظيم و بحمده و فى السّجود سبحان ربّى الاعلى و بحمده لأنّه لمّا انزل اللَّه تبارك و تعالى‌ «فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ»* قال النّبي ٦ اجعلوها فى ركوعكم فلمّا انزل اللَّه عزّ و جلّ‌ «سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى» قال النّبيّ ٦ اجعلوها فى سجودكم)

و بسند قوى از عقبة بن عامر منقولست كه چون حق سبحانه و تعالى اين آيه را فرستاد كه‌ «فَسَبِّحْ» يعنى تنزيه‌