لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٩٢ - سجده دوم

و مى‌نشينم و در اينجا اظهر آنست كه هر دو بمعنى توفيق و قوّتست پس چون برخيزى از جهت ركعة دويم حمد و سوره را مى‌خوانى هر سوره كه باشد غير سورهايى كه گذشت و قنوت بخوان بعد از قرائت و پيش از ركوع به آن چه خواهد آمد، و اما جلسه استراحت پس در حديث صحيح از عبد الحميد منقولست كه ديدم حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه را كه هر گاه سر از سجده دويم از ركعت اول بر مى‌داشتند مى‌نشستند تا قرار مى‌گرفتند پس برمى‌خاستند.

و در موثق از ابو بصير منقولست كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه چون سر از سجده دويم در ركعت اولى بردارى وقتى كه خواهى برخيزى پس درست بنشين و بعد از آن برخيز.

و منقولست در قوى از اصبغ بن نباته كه هميشه امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه كه سر از سجده بر مى‌داشتند مى‌نشستند و قرار مى‌گرفتند و بعد از آن بر مى‌خاستند پس شخصى عرض كرد كه يا امير المؤمنين «صلوات اللَّه عليه» ابو بكر و عمر وقتى كه سر از سجده بر مى‌داشتند شكم سراپا را بر زمين گذاشته برمى‌خاستند مانند شتر حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه فرمودند كه اين عمل را جمعى مى‌كنند كه اهل جفااند از مردمان يعنى آداب نماز را نمى‌دانند يا اهل ستمند كه بر خود ستم مى‌كنند و خود را از ثواب محروم مى‌كنند به درستى كه نشستن و قرار گرفتن از جمله تعظيم نماز است و چون سنيان متابعت ايشان را واجب مى‌دانند حضرات ائمه معصومين صلوات اللَّه عليهم گاهى تقيه مى‌فرمودند.

چنانكه در موثق كالصحيح منقولست از زراره كه حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه و حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه را ديدم كه چون سر از سجده بر مى‌داشتند برمى‌خاستند و نمى‌نشستند. و در قوى از رحيم منقولست كه عرض نمودم به خدمت حضرت امام رضا صلوات اللَّه عليه كه فداى‌