لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٣٣ - سجده سهو

التجا بجناب اقدس الهى مى‌برد و از روى حضور قلب چند مرتبه اين آيه را بخواند كه‌ رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي وَ يَسِّرْ لِي أَمْرِي وَ احْلُلْ عُقْدَةً مِنْ لِسانِي يَفْقَهُوا قَوْلِي‌ يعنى پروردگارا سينه مرا منوّر گردان بنور هدايت و معرفت يا فراخ گردان كه گنجايش علوم و حكم و صبر داشته باشد و آسان گردان كار مرا در هر كارى خصوصا در نماز و حضور قلب و اخلاص و بگشاى گره زبان مرا تا بفهمند سخن مرا.

[سجده سهو]

(و لا تجب سجدتا السّهو الّا على من قعد فى حال قيامه او قام فى حال قعوده او ترك التّشهّد او لم يدر زاد ام نقص)

و واجب نيست دو سجده سهو مگر بر كسى كه بنشيند در موضعى كه بايد ايستاد يا بايستد در موضعى كه بايد نشست يا ترك كند تشهد را يا نداند كه زياد كرده است يا كم كرده است.

اما حكم اول در صحيحه معاوية بن عمّار و موثقه عمّار واقع شده است كه سجده سهو مى‌كند و اين دو سجده بينى شيطان را به خاك مى‌مالد اما حكم بوجوب مشكل است و شك نيست كه احوط آنست كه به جا آورد بقصد قربت.

و اما ترك تشهد پس اگر پيش از ركوع به خاطرش آيد مى‌نشيند و تشهد را به جا مى‌آورد و اگر به خاطرش نرسد تا بركوع رود و بعد از نماز دو سجده سهو به جا مى‌آورد.

و بر اين مضمون وارد است صحيحه عبد اللَّه و صحيحه سليمان و صحيحه ابن ابى يعفور و حسنه حسين مكرّرا و موثقه ابو بصير و اگر تشهد آخر باشد پس در صحيح محمد بن مسلم از احدهما صلوات اللَّه عليهما وارد است كه هر گاه شخصى از نماز فارغ شود و فراموش كرده باشد تشهد را پس اگر موضع نماز نزديك باشد به آن جا مى‌رود و تشهد مى‌خواند و الّا در مكانى پاكيزه مى‌رود و