لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٦٤ - دعاى بعد از هر نمازى

اخرها و بربّ النّاس إلى اخرها و بآية الكرسى إلى اخرها)

و كالصحيح منقولست از آن حضرت صلوات اللَّه عليه كه فرمودند كه هر كه اين كلمات را نزد هر نماز واجبى بخواند حق سبحانه و تعالى او را و خانه و مال و فرزندان او را حفظ فرمايد و ترجمه‌اش اينست كه نفس و مال و فرزندان و اهل خانه خود را و هر چه از من باشد همه را در پناه خداوندى در مى‌آورم كه واجب الوجود بالذاتست و متصف بجميع صفات كمال است و يكى است و يگانه من جميع الوجوه است و بازگشت همه موجودات به اوست و دور نيست كه مراد از صمد وجوب وجود باشد يا آن كه صفات او عين ذات اوست يا محل حوادث نيست و تغيّر و تبدّل در ذات او و صفات او نيست، و والد نيست چون كفار قريش مى‌گفتند كه ملائكه بنات الهى‌اند، و نصارى مى‌گفتند پدر مسيح است، و يهود مى‌گفتند كه عزيز پسر اوست از جهت رد بر ايشان فرمود كه پدر نيست يا پدر صفات حادثه نيست كه از او صادر شود، و مولد نيست ردّا على النصارى كه عيسى را خدا مى‌دانند با آن كه مولود است يا نفى صفات زايده باشد ردّا على الاشاعره كه صفات را واجب الوجود مى‌دانند و متولد از حق سبحانه و تعالى و هيچ كس كفو و نظير و مانند او نيست ردّا على الحكما كه عالم را قديم مى‌دانند و در قدم نظير او مى‌دانند سيّما مجرّدات را و در تفسير اين سوره احاديث بسيار وارد شده است و در اينجا غرض ترجمه است، و در امان در مى‌آورم جان خود را و مال خود را و فرزندان و اهل بيت و خانه خود را و هر چه از من است و منسوبست بمن همه را در پناه خداوندى در مى‌آورم كه پروردگار صبح است كه مى‌شكافد شب را بنور روز يا شكافنده عدمست بنور وجود، و شكافنده نباتات و حيوانات است به آن كه از دانها خوشه‌ها مى‌آفريند و از نطفه‌ها يا رحمها حيوانات بيرون مى‌آورد و از ابر باران بيرون مى‌آورد.