لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٦٨ - هر امامى كه امامت كند در نمازى و به خاطرش رسد كه جنب بوده

داشته باشند پيش بازدار كه پيشنمازى مردمان كند در بقيه نماز ايشان كه مانده است و نماز را اعاده كن و احاديث صحيحه بر اين مضمون وارد شده است.

[هر امامى كه امامت كند در نمازى و به خاطرش رسد كه جنب بوده‌]

(و قال امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه ما كان من امام تقدّم فى الصّلاة و هو جنب ناسيا او احدث حدثا او رعف رعافا او ازّا فى بطنه فليجعل ثوبه على انفه ثمّ لينصرف و ليأخذ بيد رجل فليصلّ مكانه ثمّ ليتوضّأ و ليتمّ ما سبقه به من الصّلاة و إن كان جنبا فليغتسل و ليصلّ الصّلاة كلّها)

و از آن حضرت صلوات اللَّه عليه منقولست كه فرمودند كه هر امامى كه امامت كند در نمازى و به خاطرش رسد كه جنب بوده است و از روى نسيان نماز كرده باشد يا به خاطرش رسد كه بى‌وضو بوده است يا حدثى از او صادر شود در نماز يا خون از دماغش بيايد يا بهم رسد قرقرى در شمكش كه ضبط آن نتواند كرد، و در بعضى از نسخ اذى واقع شده است يعنى بيابد نفخى يا مثل آن از موذيات و محتمل است كه بفعل ماضى خوانده شود تا عطف احسن باشد يعنى آزارى يابد پس جامه‌اش را بر بينى گيرد و چنين مفهوم شود كه خون از بينى او مى‌آيد و دست از نماز بدارد و دست شخصى را بگيرد و به جاى خود باز دارد كه امامت مامومين كند و خود وضوء بسازد و نمازش را تمام كند يعنى هر گاه سبب استدبار و فعل كثير نشود يا آن كه نماز را از سر گيرد با استدبار و فعل كثير، و اگر جنب بوده باشد غسل و نماز را از سر گيرد و اگر فراموش كرده باشد و بى‌وضو نماز كرده باشد در آن صورت نيز نماز را از سر مى‌گيرد چنانكه اخبار بسيار بر اين مضمون وارد شده است.

(و روى معاوية بن ميسرة عن الصّادق صلوات اللَّه عليه انّه قال لا ينبغى للإمام اذا احدث ان يقدّم الّا من ادرك الاقامة)

و كالصحيح منقولست كه آن حضرت صلوات اللَّه عليه فرمودند كه سزاوار نيست امام را هر گاه‌