لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٦٧ - هر گاه كسى از شما شك كند در نمازش و نداند كه زياد كرده است يا كم كرده

و نيست سجده سهو مگر بر كسى كه نداند كه در نماز زياد كرده است يا كم كرده است، و ظاهرش آنست كه شك كرده باشد در ميان سه و پنج تدارك مى‌كند احتمال سه را بدو ركعت نشسته و زيادتى را بدو سجده سهو چنانكه در حديث از ابو اسامه گذشت و احتمال دارد كه سجده سهو كافى باشد و اول اظهر است و نگفتن نماز احتياط ضرر ندارد چون غرض سجده سهو است و به همين عبارت منقولست در موثق كالصحيح از سماعه.

و منقول است در حسن كالصحيح از زراره كه گفت شنيدم از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه كه حضرت سيّد المرسلين ٦ فرمودند كه هر گاه كسى از شما شك كند در نمازش و نداند كه زياد كرده است يا كم كرده است پس دو سجده نشسته بكند و حضرت اين دو سجده سهو را مرغمتين ناميده است يعنى بينى شيطان را بر خاك مى‌مالد چون مى‌خواست كه نماز شما را باطل كند شما على رغم او سجده مى‌كنيد او ذليل مى‌شود، و بحسب عبارت شامل اين هست كه شك كند كه آيا دو ركعت نماز كرده است يا سه ركعت يا پنج ركعت يا دو و پنج يا شش و سجده سهو از جهت احتمال پنج و شش باشد و هم چنين اگر شك كند كه يك سجده كرده است يا سه سجده يا سوره نخوانده است يا دو سوره خوانده است و علما مطلقا متوجه اين معانى نشده‌اند و در شك ميان سه و پنج و دو و پنج و امثال اينها قايل ببطلان صلاة شده‌اند اكثر چون اين عبارات صريح نيست در اين مطلوب و ليكن ظهور كافى است چنانكه خواهد آمد و بعضى از فضلا احتمالى داده‌اند كه مراد از اين عبارت شك ميان چهار و پنج باشد كه نمى‌داند كه يك ركعت زياد كرده است يا از زياده كم كرده است كه تمام كرده باشد و ليكن الغاز و تعميه است و در كلام معصوم لايق نيست.