لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٥٩ - امامت نمىكند حاضر مسافر را و امامت نمىكند مسافر حاضر را

نقل بالمعنى كرده باشد و ترجمه كلام او اين است كه بتحقيق كه مرويست كه اگر بر خود ترسد از جهت كسانى كه با او نماز مى‌كنند چون سنيّان در سفر چهار ركعت را بهتر مى‌دانند و اگر كسى در نماز جماعت ايشان اكتفا بدو ركعت كند علامت رفض مى‌دانند دو ركعت اول را بقصد واجب بفعل مى‌آورد و دو ركعت ديگر را بقصد سنّت و بنا بر اين مناسبت با نماز تقيّه خواهد داشت نه در اينجا و ممكن است كه حديث ديگر باشد.

(و قد روى انّه ان كان فى صلاة الظّهر جعل الاوليين فريضة و الاخيرتين نافلة و ان كان فى صلاة العصر جعل الاوليين نافلة و الاخيرتين فريضة)

و بتحقيق كه مرويست بسند صحيح از ابن مسكان و احول از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه فرمودند كه هر گاه مسافر داخل شود در نماز حاضران پس اگر نماز ظهر باشد دو ركعت اوّل را بقصد واجب بفعل آورد، و دو ركعت دوم را بقصد سنت و اگر در نماز عصر ايشان داخل شود دو ركعت اوّل را بقصد نافله به جا آورد و دو ركعت آخر را بقصد نماز فريضة و شيخ رحمه اللَّه گفته است كه وجهش آنست كه بعد از نماز ظهر نافله بد نيست و بعد از نماز عصر نافله مكروه است.

(و قد روى انّه ان كان فى صلاة الظّهر جعل الاوليين الظّهر و الاخيرتين العصر)

و گذشت در حديث فضل كه اگر در نماز ظهر باشد دو ركعت اول را بقصد ظهر اقتدا كند و دو ركعت آخر را بقصد عصر و در اين صورت اقتدا كرده است عصر را بظهر و اگر خواهد اكتفا بدو ركعت خود مى‌تواند كرد كه سلام دهد و روانه شود.

چنانكه در صحيحه حماد بن عثمان و صحيحه ابو بصير و حسنه كالصحيحه حلبى و قويه كالصحيحه عمر بن يزيد وارد است از حضرت امام‌