لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٧١ - دعاى بعد از هر نمازى

عالم الغيب و الشهادة الرحمن الرحيم و در آيه‌ اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ‌ وارد است و مراد از آمنوا ائمه معصومينند صلوات اللَّه عليهم و بعد از خالدون و الحمد للّه ربّ العالمين نيز نازل شده است.

و اين روايت كالصحيح است كه از حضرت امام رضا صلوات اللَّه عليه منقولست كه على بن ابراهيم در تفسير خود روايت كرده است و شيخ طبرسى نيز همين روايت را در تفسير خود آورده است و كلينى رحمه اللَّه زيادتى اوّل را ذكر كرده است و بعد از

وَ هُوَ الْعَلِىُّ الْعَظيمُ وَ الْحَمْدُ للّهِ رَبِّ الْعالَمينَ‌

را ذكر كرده است‌

وَ أَوْلِياؤُهُمْ الطَّواغيتُ‌

روايت كرده است بلفظ جمع و ابن طاوس رضى اللَّه عنه در روايت رقعة الجيب از حضرت امام رضا صلوات اللَّه عليه روايت كرده است كه بنويسد آية الكرسى على التنزيل را و استبعادى ندارد كه مشتمل باشد و صحابه فراموش كرده باشند چه سوره حمد و توحيد كه هميشه بر آن مداومت داشتند اختلاف بسيار هست در آنها در ميان قرا.

(و روى هلقام بن ابى هلقام انّه قال اتيت ابا ابراهيم صلوات اللَّه عليه فقلت له جعلت فداك علّمنى دعاء جامعا للدّنيا و الآخرة و أوجز فقال قل فى دبر الفجر إلى ان تطلع الشّمس سبحان اللَّه العظيم و بحمده استغفر اللَّه و اساله من فضله فقال هلقام و لقد كنت اسوأ اهل بيتى حالا فما علمت حتّى اتانى ميراث من قبل رجل ما علمت انّ بينى و بينه قرابة و انّي اليوم ايسر اهل بيتى مالا و ما ذاك الّا ما علّمنى مولاى العبد الصّالح صلوات اللَّه عليه)

مرويست به سندى كالصحيح از هلقام و آن بكسرها اسم شير است و مرد فربه دراز كه گفت به خدمت حضرت امام موسى كاظم صلوات اللَّه عليه رفتم و عرض نمودم كه فداى تو گردم به ياد ده مرا دعايى كه جامع باشد و مشتمل باشد بر خيرات دنيا و آخرت و مختصر باشد حضرت‌