لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٧٩ - شك بين سه و چهار

باشد يك معنى همين است كه در احتياط و اعاده عمل به جزم بر ايشان لازم است و آن اعاده است، و احتمالى ديگر آن كه مراد اين باشد كه بر هر يك لازمست كه عمل به جزم خود كنند پس در اين صورت جماعت اولى كه جزم در سه ركعت دارند يك ركعت ديگر مى‌كنند تا چهار شود و جمعى كه جزم در چهار دارند سلام مى‌دهند و امام با هر يك از اين دو طايفه كه متفق باشد با آن طايفه تمام مى‌كند، و طايفه ديگر قصد انفراد مى‌كنند و اگر امام شك داشته باشد رجوع به يك طايفه مى‌كند كه علم داشته باشند و بعد از آن بقيه رجوع بعلم امام مى‌كنند اگر ما به الاشتراكى داشته باشند مثل آن چه مذكور شد كه طايفه اولى شك ميان دو و سه داشته باشند و طايفه دويم شك ميان سه و چهار داشته باشند پس سه را طايفه دويم يقين دارند و طايفه اول يقين ببطلان آن ندارند امام رجوع به يقين ايشان مى‌كند و عمل به سه مى‌كند و طايفه اول نيز به آن عمل مى‌كنند و اگر ما به الاشتراك نداشته باشند مثل آن كه يك طايفه شك در ميان يك و دو كنند و طايفه ديگر در ميان سه و چهار و امام احتمال هر دو دهد اولى در اينجا آنست كه هر يك جدا شوند نماز طايفه اوّل و امام باطل است چون شك در ميان يك و دو است و طايفه دويم شخصى را از ميان خود امام مى‌كنند، و بنا بر اكثر مى‌گذارند بنا بر مشهور و يا بنا بر اقل بر قول جمعى و نماز خود را تمام مى‌كنند، و اگر در اين صورت امام شك كند در ميان دو و سه پس طايفه اوّل با امام بنا بر دو مى‌گذارند و تمام مى‌كنند و طايفه دويم بنا بر چهار يا سه مى‌گذارند و تمام مى‌كنند.

و محتمل است كه در اين صورت امام بنا بر سه گذارد كه شك در آن دارد و چون طايفه دويم جزم در سه دارند به جزم ايشان عمل مى‌كنند و تمام مى‌كنند و طايفه اوّل منفرد مى‌شوند اگر چه علم به جزم خود كردن بهتر است، و احتمالى‌