لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٩٧ - دعاى امام باقر در سجده سهو

الكثير من الذّنوب و القليل و قبلت من عملى اليسير)

پس در سجده چهارم گفتند:

[دعاى امام باقر در سجده سهو]

(أسألك بحقّ حبيبك محمّد ٦ لمّا ادخلتنى الجنّة و جعلتنى من سكّانها و لمّا نجّيتنى من سفعات النّار برحمتك و ٦)

و ممكن است كه دو سجده شكر كرده باشند يا آن كه سجده مطلوب باشد از يك تا چهار.

و ترجمه دعاها اين است كه خداوندا از تو سؤال مى‌كنم بحق محبّ تو و محبوب تو محمد ٦ كه واقع نسازى چيزى را يا دست از سؤال نمى‌دارم مگر آن كه مبدّل سازى گناهان مرا بحسنات به آن كه توبه كنم و بعوض گناهان حسنات به جا آورم يا آن كه به تفضل خود گناهان مرا از نامه عملم محو فرمائى و بعوض آن حسنات را بنويسى چنانكه وعده داده كه‌ فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ‌ يا صفات ذميمه مرا مبدّل سازى به صفات حسنه و حساب كنى مرا حسابى آسان، سؤال مى‌كنم بحق حبيبت كه كفايت كنى مهمّات مرا و دفع كنى هر خوفى را كه در پيش دارم از اهوال جان كندن تا گذشتن از صراط، و لمّا را بتشديد خوانده‌اند بمعنى إلّا كه مستثنى منه آن مقدر باشد يعنى هيچ امرى را مقدم ندارى بر اين امر يا دست از سؤال و طلب نمى‌دارم مگر آن كه گناهان اندك و بسيار مرا بيامرزى و طاعات قليل مرا قبول كنى، و به تخفيف خوانده‌اند كه لام آن تأكيد قسم باشد و اين لام دلالت بر قسم دارد و بيان مى‌كند كه قسم مقدر است در جائى كه قسم ملفوظ نباشد و در اينجا كه ظاهر است معنى چنين است كه لغفرت و ما زايده است از جهت تحسين لفظ هم چنين دعاى چهارم در لمّا دو وجه جايز است كه سؤال مى‌كنم دخول جنّت را و آن كه مرا از ساكنان بهشت گردانى و نجات دهى مرا از سياهى بشره به سبب سوختن در آتش به سبب يا بحق‌