لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٩٤ - سجده دوم

و در صحيح از ابن مسلم منقول است كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر گاه در دو ركعت اول بنشينى و تشهد بخوانى و خواهى كه برخيزى بگو بحول اللَّه و قوّته اقوم و اقعد، و در حسن كالصحيح منقول است كه آن حضرت فرمودند كه چون از دو ركعت برخيزى تكيه بر دستها كن و بگو بحول اللَّه اقوم و اقعد كه حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه چنين مى‌كردند هميشه و بهر عبارتى خوبست و ليكن اولى آنست كه اگر روابط او بسيار باشد خطاب كند كه در آن حال آن مناسب است و الا عينيت [غيبت ظ] و اللَّه تعالى يعلم.

و اما قنوت عن قريب خواهد آمد

(و انّما يستحبّ ان يقرأ فى الأولى الحمد و انّا أنزلناه و فى الثّانية الحمد و قل هو اللَّه احد لأنّ انّا أنزلناه سورة النّبيّ ٦ و اهل بيته صلوات اللَّه عليهم فيجعلهم المصلّى وسيلة إلى اللَّه تعالى ذكره لأنّه بهم وصل إلى معرفة اللَّه و يقرأ فى الثّانية سورة التّوحيد لأنّ الدّعاء على اثره مستجاب و على اثره القنوت فيستجاب)

و چرا سنت است كه در ركعت اولى سوره حمد و انا أنزلناه بخوانند و در ركعت دويم حمد و قل هو اللَّه احمد بخوانند زيرا كه انا أنزلناه سوره نبى و اهل بيت اوست صلوات اللَّه عليهم چون ملايكه و روح بر ايشان نازل مى‌شود چنانكه خواهد آمد پس نماز گذارنده ايشان را وسيله خود مى‌گرداند و متوسل به ايشان مى‌شود در جميع امور زيرا كه به سبب ايشان حق سبحانه و تعالى را شناخته است، و در ركعت دويم بعد از حمد سوره قل هو اللَّه احمد را مى‌خواند زيرا كه دعا در عقب آن مستجاب است و در عقب آن قنوت مى‌خواند كه دعاست پس مستجاب مى‌شود دعا البته و در بعضى از نسخ بعد از مستجاب فيستجاب بعده القنوت است و اول بهتر است و اين مضمون در روايات متفرقه واقع است صدوق همه را جمع كرده است و ممكن است كه به همين‌