لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤١٥ - هر كه با سنيان در صف اول ايشان نماز كند

نماز كنند و حال آن كه من نماز خود را پيشتر كرده‌ام و بسيار است كه با من نماز مى‌كنند شيعيان و مستضعفان و جاهلان كه مرا نمى‌شناسند يا امام را نمى‌شناسند و از امامت كراهت دارم از اين دو وجه كه نماز كرده‌ام و خوب و بد را با هم جمع كردن خوب نيست هر چه بفرماييد چنان كنم حضرت نوشتند كه امامت ايشان بكن يعنى اعاده بعنوان تقيه نسبت به مخالفان خوبست و نسبت به شيعيان بهتر و عموم اين اخبار شامل است كه نماز اوّل را به جماعت كرده باشند يا منفردا با ترك استفصال كه مفيد عموم است ايضا و از اين باب اخبار بسيار است اما نسخه يقدّمونى ممكن است كه نون وقايه يا اصل را تخفيفا انداخته باشند و ممكن است كه نون مشدّد باشد.

( «و روى هشام بن سالم عنه قال فى الرّجل يصلّى الصّلاة وحده ثمّ يجد جماعة قال يصلّى معهم و يجعلها الفريضة ان شاء»)

و به دوازده سند صحيح و دو حسن الصحيح از هشام منقول است از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه در شخصى كه نماز تنها كند و بعد از آن جماعتى بهم رسند حضرت فرمودند كه با ايشان نماز مى‌كند و اگر خواهد اين نماز را قصد فريضه مى‌كند و محتمل است كه ضمير راجع به اللَّه باشد به قرينه احاديث ديگر، و ممن است كه مراد اين باشد كه اگر خواهد قصد قضاى ما فات كند، و محتمل است كه مراد ظاهر حديث باشد و قصد كند كه آن چه كرده‌ام سنّت باشد و اين واجب باشد يا قصد وجوب كند به اعتبار اصلش، و به همين مضمون كلينى در حديث صحيح روايت كرده است از حفص بن بخترى و در آخر آن نيست ان شاء.

و در حديث صحيح از حلبى منقول است از آن حضرت صلوات اللَّه عليه كه فرمودند كه هر گاه نماز خود را كرده باشى و در مسجد باشى و شروع در نماز