لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٥٨ - شخصى نماز كند و به خاطرش رسد كه يك سجده زياد كرده است

نماز باطل مى‌شود و هر دو سجده ركن است و اگر يك سجده را ترك كند سهوا باطل نمى‌شود و به جا مى‌آورد آن را پيش از ركوع اگر به خاطرش رسد و الّا بعد از نماز.

[شخصى نماز كند و به خاطرش رسد كه يك سجده زياد كرده است‌]

(و ساله منصور بن حازم عن رجل صلّى فذكر انّه قد زاد سجدة فقال لا يعيد صلاته من سجدة و يعيدها من ركعة)

و در صحيح يا حسن كالصحيح و موثق كالصحيح بروايت شيخ منقول است از منصور كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه هر گاه شخصى نماز كند و به خاطرش رسد كه يك سجده زياد كرده است حضرت فرمودند كه از جهت يك سجده نماز را اعاده نمى‌كند يعنى از جهت زيادتى آن يا اعم از زيادتى و نقصان و اين اظهر است بحسب لفظ و اعاده مى‌كند نماز را از جهت يك ركوع اگر زياده كند يا اگر نقصان نيز كند و به همين مضمون منقول است در موثق كالصحيح از آن حضرت صلوات اللَّه عليه.

و در حديث صحيح از ابن ابى يعفور از آن حضرت صلوات اللَّه عليه منقولست كه فرمودند كه هر گاه شخصى يك سجده را فراموش كند و يقين داند كه ترك كرده است آن را پس بايد كه آن سجده را بكند بعد از آن كه بنشيند و تشهد بخواند پيش از سلام و اگر شك داشته باشد يعنى ظن داشته باشد كه ترك كرده است پس چون سلام بدهد سجده را به جا آورد و تشهد خفيفى بخواند و اين سجده را عامه نقره مى‌نامند و نقره منقار زدن كلاغ است از جهت دانه برداشتن و ما اين سجده را نقره نمى‌ناميم، بلكه نقره آن را مى‌ناميم كه سجده را سبك كند مانند منقار زدن كلاغ و سابقا گذشت كه بعد از سلام به جا مى‌آورد سجدتين سهو را و ليكن اگر كسى عمل باين حديث كند بد نيست چون صحيح است بى‌معارضى بحسب ظاهر، و امّا اگر سهو كند و ذكر ركوع و سجود را نكند