لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٨٩ - يك ركعت ايستاده برابر است با دو ركعت نشسته

يعنى از زمين آفريدى ما را و أصل ما از خاك بود، و تأويل سر برداشتنت اينست كه ما را از خاك بيرون آوردى و نشو و نما دادى، و تأويل سجده دويم آن كه ما را باز به خاك خواهى برد و مى‌بايد كه متذكر شويم احوال و اهوال قبر را، و تأويل سر برداشتن از سجده دويم آن كه ما را مرتبه ديگر از اين خاك بيرون خواهى آورد و تفكر كند در اهوال روز قيامت.

[يك ركعت ايستاده برابر است با دو ركعت نشسته‌]

(و سال ابو بصير ابا عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه عن علّة الصّلاة كيف صارت ركعتين و اربع سجدات قال لأنّ ركعة من قيام بركعتين من جلوس)

و در موثق كالصحيح منقولست كه ابو بصير سؤال كرد از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از علت نماز كه چرا دو ركوع و چهار سجود مقرر ساختند حضرت فرمودند كه يك ركعت ايستاده برابر است با دو ركعت نشسته و در ركوع ايستاده است و در سجود نشسته است.

و در موثق كالصحيح از اسحاق ابن عمار منقول است و از هشام بن حكم منقولست و سند صدوق به او صحيح است و او از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه و اسحاق از حضرت امام موسى كاظم روايت مى‌كند و لفظ از آن حضرت كه گفت عرض نمودم به آن حضرت كه چرا در هر ركعتى يك ركوع و دو سجود است حضرت فرمودند كه هر گاه سؤال كنى از چيزى خاطر خود را جمع كن و خيالهاى باطل را از خاطر خود بيرون كن تا بفهمى به درستى كه اول نمازى كه حضرت سيّد المرسلين ٦ به جا آوردند نمازى بود كه در پيش عرش الهى تعالى شأنه به جا آوردند زيرا كه چون آن حضرت را به آسمان بردند در شب معراج و نزد عرش رسيدند خطاب از حضرت ربّ العزّة رسيد كه نزديك شود به صاد و وضو بساز تا محل سجده‌ات پاك شود و نماز كن از جهت پروردگارت پس حضرت به آن چه مأمور شد از حق سبحانه و تعالى قيام نموده‌