لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٧ - قراءة در نماز

يك تكبير كافى است زيرا كه غالبا با تو نماز مى‌كنند صاحبان حاجت كه كارها دارند و ضعيفان و پيران و خواهد آمد و گذشت كه نماز را موافق حال اضعف كسانى كه مأمومند مى‌بايد كردن.

[بلند كردن دست هنگام تكبير]

(و سأل رجل أمير المؤمنين صلوات اللَّه عليه فقال له يا ابن عمّ خير خلق اللَّه ما معنى رفع يديك فى التّكبيرة الاولى فقال صلوات اللَّه عليه معناه اللَّه اكبر الواحد الاحد الّذى ليس كمثله شي‌ء لا يلمس بالأخماس و لا يدرك بالحواسّ)

و بسند قوى منقولست از شخصى كه از حضرت مولاى مؤمنان صلوات اللَّه عليه سؤال كردم كه اى پسر عم بهترين خلق خدا چه معنى دارد دست برداشتن در تكبير اول كه تكبير احرام است حضرت صلوات اللَّه عليه فرمودند كه ذات واجب الوجود بالذاتى كه مستجمع جميع كمالاتست و يگانه‌ايست كه دو نيست واحديست كه صفات او عين ذات اوست و او را مثلى و نظيرى و همتايى نيست از آن ارفع و اعلى و اكبر است كه به پنج انگشت سوده شود يا او را به حواس ظاهره يا به حواس باطنه ادراك توان كرد پس چون در دست بالا بردن پنج انگشت بالا مى‌رود بمنزله آنست كه بگويد نه چنين است كه باين انگشتان او را احساس توان كرد، و چون ده انگشت است مى‌گويد كه ادراك ذات مقدس و صفات مقدس او نمى‌توانند كرد حواس ده گانه ظاهره و باطنه، اگر اكتفا به يك تكبير كند و الا اولى آنست كه در بعضى نفى لمس انگشتان را قصد كند و در بعضى نفى ادراك به حواس ظاهره را در خاطر خود در آورد و در بعضى حواس باطنه چنانكه گذشت.

[قراءة در نماز]

(فاذا كبّرت تكبيرة الافتتاح فاقرأ الحمد و سورة معها موسّع عليك أيّ السّور قرات فى فرايضك الّا أربع سور و هى سورة الضّحى و أ لم نشرح لأنّهما جميعا سورة واحدة و لإيلاف و أ لم تر كيف‌