لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٩٣ - كساني كه امامت نمىكنند

امامت نكند كسى كه در روى او اثرها بوده باشد يعنى از پيسى و در روايت كالصحيح از عبد اللَّه بن يزيد منقول است كه از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه سؤال كردم از مجذوم و ابرص كه آيا امامت مسلمانان مى‌توانند كرد حضرت فرمودند كه بلى گفتم كه آيا حق سبحانه و تعالى مؤمن را باين بلاها مبتلا مى‌كند فرمودند كه آيا بلاها نوشته شده است مگر بر مؤمن يعنى هميشه مؤمنان محل بلاهااند تا صبر كنند و راضى باشند و ثواب غير متناهى بيابند و از جهة جمع حمل كرده‌اند اخبار سابقه را بر كراهت يا در صورتى كه غير مبتلا بوده باشد و شكى نيست كه در عقب ديوانه نماز جايز نيست و در خصوص ولد الزّنا احاديث متواتره وارد است بر عدم جواز در بصاير الدّرجات و غيره، و احوط آنست كه در عقب محدود نماز نكنند هر چند توبه كرده باشد و هم چنين در عقب اجذم و ابرص مگر آن كه پنهان باشد چون حديث ردّ دلالت بر ظهور دارد و حمل مطلق بر مقيّد مى‌توان كرد و اخبار بسيار وارد شده است كه از مجذوم بكر يزيد چنانكه از شير مى‌گريزيد بنا بر آن كه جذام مسريست، و صدوق ذكر نكرده است جواز امامت عبد را و مناسب بود ذكر آن و احاديث جواز بسيار است از آن جمله در دو حديث صحيح از محمد بن مسلم منقولست از احدهما و از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليهما كه از ايشان پرسيدند كه بنده امامت جماعت مى‌تواند كرد هر گاه مامومان به او راضى باشند و بيشتر از ايشان قران را داند فرمودند كه باكى نيست.

و در حسن كالصحيح از زراره منقولست كه گفت عرض نمودم به حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه كه نماز در عقب بنده چونست فرمودند كه باكى نيست.

و در حسن كالصحيح از زراره منقول است كه گفت عرض نمودم‌