لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٢٦ - فاصله بين صفوف

بقدر خوابيدن بزيست و ظاهرا در طول بز مراد است زيرا كه در عرض بز نمى‌توان سجده كردن، و اكثر فاصله كه مى‌تواند بود ميان تو و قبله محل خوابيدن اسبى است، و مراد از قبله در صف اول امام است كه محاذى قبله اوست، و در صف دويم صف اول است و بر اين قياس محتمل است كه مراد اين باشد كه اگر در ميان تو و ديوار كه ستره است اين مقدار فاصله باشد محتاج به ستره نيست كه نصب كنند و ديوار ستره است و اگر فاصله بيشتر باشد احتياج به ستره هست استحبابا و اين معنى بحسب لفظ اقربست اما صدوق معنى اوّل را فهميده است و متابعت او كرده‌اند اصحاب در استحباب و اكثر بر آنند كه اين مقدار بحسب فضيلت است و واجب آن مقدار است كه عرفا گويند به او اقتدا كرده است و بعضى از اصحاب تا سيصد ذرع تجويز نموده‌اند و بسيار بعيد است اما اگر فاصله صفوف باشند ضرر ندارد هر چند بسيار باشند هر گاه نتوانند متابعت كردن نه آن كه تا صف آخر بركوع روند امام سر از ركوع برداشته باشد.

(و قال عمّار بن موسى سئل ابو عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه عن الامام يصلّى و خلفه قوم اسفل من الموضع الّذى يصلّى فيه قال ان كان الامام على شبه الدّكان او على ارفع من موضعهم لم تجز صلاتهم و ان كان ارفع منهم بإصبع او اكثر او اقلّ اذا كان الارتفاع يقطع، سئل و ان كانت ارض مبسوطة او كان فى موضع منها ارتفاع فقام الامام فى الموضع المرتفع و قام من خلفه اسفل منه و الارض مبسوطة الّا انّها فى موضع منحدر فلا باس به)

و در بعضى نسخ به قطع سيل و در كافى به بطن مسيل و در بعضى از نسخ قال لا باس به است و در موثق منقول است از عمّار كه گفت از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه پرسيدند از امامى كه نماز كند و در عقب او جمعى باشند پست‌تر از موضعى كه‌