لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٤٨ - بلند و يواش خواندن نماز

نادرا نزد مردمان سؤال كرده باشد البته حضرت به او مى‌گفته كه بر سبيل تقيه گفته، و نمى‌بايست كه او نقل كند پس اظهر آنست كه جهر و اخفات در مواضع خود بر سبيل استحباب مؤكد باشد.

و در حديث موثق كالصحيح از حسن بن فضال از بعضى از اصحاب ما منقول است كه سنت است كه نماز روز را آهسته بخوانند و سنت است كه نماز شبرا بلند بخوانند اگر چه جمعى اين حديث را حمل بر نوافل كرده‌اند و تعميم اولى است، و اگر چه سنّت صريح نيست در مستحبّ و ليكن ظاهرش استحبابست به قرينه صحيحه على بن جعفر و افضل آنست كه نوافل روز را آهسته بخوانند و اگر بلند بخوانند جايز است چنانكه موثقه سماعه دلالت بر آن مى‌كند و احاديث بسيار در جهر و اخفات وارد شده است و همه مجمل است و شك نيست كه حضرت سيّد المرسلين و ائمه معصومين صلوات اللَّه عليهم بر آن مداومت مى‌نمودند و ليكن ظاهر نيست كه واجب مى‌دانسته‌اند يا سنّت، و امام را مستحبّ است كه بلند بخواند قرائت و اذكار ركوع و سجود و تشهد را تا مامومين بشنوند و مامومين را مكروه است كه چنان بخوانند كه امام بشنود و منفرد مخير است در اذكار ميان جهر و اخفات، و ماموم در قنوت مخيّر است ميان جهر و اخفات و بر اين مضامين احاديث صحيحه وارد شده است و خواهد آمد و جهر لازم است در نماز صبح و دو ركعت نماز شام و دو ركعت نماز خفتن و در نماز جمعه و در باقى اخفاتست بنا بر مشهور.

و در حديث صحيح از محمد بن قيس منقول است كه حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه مى‌فرمودند كه حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه دو ركعت اول نماز ظهر و عصر را آهسته مى‌خواندند و در دو ركعت آخر هر دو تسبيح را مى‌خواندند بنحو نماز خفتن، و ظاهرش آنست كه تسبيح را بلند