لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٤٦ - بلند و يواش خواندن نماز

امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه و همين حديث را شيخ روايت كرده است به پنجاه و شش سند صحيح و بيست و دو سند كالصحيح و قريب باين را روايت كرده است، و قريب به بيست سند كالصحيح از حريز از زراره از آن حضرت صلوات اللَّه عليه كه سؤال كردند از شخصى كه بلند بخواند در جائى كه سزاوار نيست بلند خواندن در آن يا آهسته بخواند در جائى كه سزاوار نيست آهسته خواندن در آن پس حضرت فرمودند كه هر يك از اين دو را اگر عمدا كرده باشد نماز خود را شكسته است و در بعضى از نسخ نقص به صاد مهمله است يعنى ناقص كرده است نماز خود را و بر اوست كه اعاده كند و بنا بر نسخه معجمه اعاده بر سبيل وجوبست و بنا بر مهمله بر سبيل استحبابست و احتمال وجوب نيز دارد بنا بر لفظ عليه كه غالبا آن را در واجب استعمال مى‌كنند و اگر مخالفت جهر و اخفات بر سبيل نسيان است يا سهو كه بمعنى شك باشد چنانكه در روايات غالبا در شك استعمال مى‌نمايند آن را يا جاهل مسأله باشد كه جاهل در جهر و اخفات معذور است بنا بر اين حديث پس بر او چيزى نيست از گناه و تدارك، و نماز او تمام است زراره گفت عرض نمودم كه اگر شخصى فراموش كند قرائت را در دو ركعت اول و به خاطرش آيد در دو ركعت آخر حضرت فرمودند كه قضا مى‌كند قرائت و تكبير و تسبيح را كه در دو ركعت اوّل فوت شده است و بر او چيزى نيست از گناه و تدارك.

و در روايت ديگر شيخ به اسانيد صحيحه نقل كرده است از آن حضرت صلوات اللَّه عليه زراره گفت عرض نمودم كه هر گاه شخصى بلند بخواند در جائى كه سزاوار نيست بلند خواندن در آنجا و آهسته بخواند در جائى كه سزاوار نيست آهسته خواندن در آنجا و ترك كند قرائت را در جائى كه سزاوار قرائت است در آنجا مثل دو ركعت اول يا قرائت كند در جائى كه سزاوار نيست قرائت‌