لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٥٢ - امامت غير البالغ

الامام حين يسلّم قال عليه ان يؤذّن و يقيم و يفتتح الصّلاة، و ساله عن الرّجل ياتى المسجد و هم فى الصّلاة و قد سبقه الامام بركعة فيكبّر فيعتلّ الامام فياخذ بيده و يكون ادنى القوم اليه فيقدّمه فقال يتمّ بهم الصّلاة ثمّ يجلس حتّى اذا فرغوا من التّشهّد أومى بيده عن اليمين و الشّمال و كان ذلك الّذى يؤمنى بيده التّسليم او تقضى صلاتهم و اتمّ هو ما كان فاته)

و در موثق منقول است از عمار كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از شخصى كه دريابد امام را در وقت سلام حضرت حضرت فرمودند كه بر اوست كه اذان و اقامه بگويد و نماز را به جا آورد و از آن حضرت سؤال كردم يا كردند از شخصى كه داخل مسجد شود و مردمان در نماز جماعت باشند و امام يك ركعت نماز كرده باشد و ماموم تكبير بگويد پس اما مرا علتى بهم رسد بانكه مرضى حادث شود يا حدثى، پس امام دست اين ماموم مسبوق را بگيرد چون نزديكترين مردم باشد به او و او را به جاى خود بدارد حضرت فرمودند كه او به امامت ايشان نماز را تمام مى‌كند پس مى‌نشيند از جهت مامومين تا فارغ شوند از تشهد، پس ايما مى‌كند بدست خود از دست راست و دست چپ و ايما اشاره است به آن كه شما سلام دهيد يا اشاره است به آن كه نماز شما تمام شده است تا ايشان سلام دهند و امام مسبوق برخيزد و يك ركعتى كه مانده است منفرد اتمام كند.

اما سؤال اوّل و جواب آن حضرت كه اذان و اقامه مى‌گويد با آن كه هنوز صفوف متفرق نشده باشند محمول است بر استحباب، و احاديث معتبره كه وارد شده است كه اگر صفوف متفرق نشده باشد اكتفا به اذان ايشان مى‌تواند كرد بر عدم تاكّد استحباب و گذشت در باب اذان.

و اما سؤال دويم ظاهرش آنست كه سؤال عمار باشد خصوصا بر نسخه‌