لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٣٤ - سجده سهو

تشهد را مى‌خواند پس حضرت فرمودند كه تشهد سنت است در نماز يعنى چون وجوبش از سنّت نبى ظاهر شده است بترك آن سهوا نماز باطل نمى‌شود و حضرت در اين صورت سجده سهو را نفرمودند.

و در حديث حلبى نيز منقولست كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از شخصى كه سهو كند تشهد را حضرت فرمودند كه بر مى‌گردد و تشهد را مى‌خواند عرض نمودم كه سجده سهو مى‌كند حضرت فرمودند كه نه در اينجا سجده سهو نيست و ظاهرش آنست كه تشهد آخر است و اكثر اصحاب گفته‌اند كه تشهد منسيّه را در هر دو صورت به جا مى‌آورد، و از موثقه ابو بصير ظاهر مى‌شود كه تشهدى كه بعد از سجده سهو مى‌خواند به جاى تشهديست كه فراموش كرده است و مصنف نيز خواهد گفت و احاديث مذكور خواهد شد.

و اما آن كه نداند كه زياد كرده است يا كم كرده است اگر در ركعت باشد به آن بر مى‌گردد كه شك كند در ميان سه و پنج و اكثر علما قايلند ببطلان و خواهد آمد در ضمن حديث و حصرى كه مصنف كرده است اضافى است و خواهد آمد مواضعى كه خود قايل است بوجوب سجده سهو در آنها.

(و هما بعد التّسليم فى الزّيادة و النّقصان)

و اين دو سجده سهو را بعد از سلام به جا مى‌آورد خواه زياده كرده باشد يا كم كرده باشد كه سبب سجده باشد چنانكه در احاديث صحيحه نقصان تشهد وارد شده است كه سجده سهو را بعد از سلام به جا آورد.

و در حديث صحيح عبد الرحمن نيز وارد است كه سجده سهو بعد از سلامست.

(و قال امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه سجدتا السّهو بعد التّسليم و