جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٦١ - غزل ٢٧٧ اگر به باده مشكين دلم كشد شايد

حال كه وسائل عيش و نوش با دلدار حقيقى به تمام معنى مهيّاست و مى توان از او بهره‌مند شد و خوشدل بود، شايسته نيست با غير دوست انس گرفتن؛ كه:

٢٠٩٩

«يا مَنْ سَعدَ بِرَحْمَتِهِ الْقاصِدُونَ! وَلَمْ يَشْقَ بِنِعْمَتِهِ الْمُسْتَغْفِرُونَ! كَيْفَ أَنْساكَ، وَلَمْ تَزَلْ ذاكِرى؟! وَكَيْفَ أَلْهُو عَنْكَ، وَأَنْتَ مُراقِبى‌؟!»

[١]: (اى خدايى كه ارادتمندان به رحمتت سعادت يافتند! و آمرزش خواهان از عذابت رنج و سختى نديدند! چگونه فراموشت كنم، در صورتى كه همواره مرا ياد مى كنى؟! و چگونه از تو غافل گردم، در حالى كه پيوسته مراقب و نگهبان من هستى؟!) كنايه از اينكه:

و اشاره به اينكه: اى خواجه!

آرى، هركس (جز بندگان بيدار حقّ) در اين سرا قدم نهاد، فريفته صورت اعتبارى و ظاهرى آن گرديد؛ كه: «اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِينَةٌ وَ تَفاخُرٌ بَيْنَكُمْ‌.

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤١٥، ص ٣٠٦.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٨، ص ١٨١.