جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٦٧ - غزل ٢٩٤ دلا چندم بريزى خون ز ديده شرم دار آخر

و در جايى ديگر مى گويد:

كنايه از اينكه: اى سالكين! همواره چون باد از اين طرف به آن طرف رفتن و خوشه چينى از خرمن آنان كه از دون همّتى تنها به علوم ظاهرى اكتفا نموده‌اند، تا كى؟ بياييد همّتى كنيد و توشه اى از عمل برگيريد و تخم معرفت را از حاصل خود در دل خويش بكاريد، تا ثمره و ميوه آن را بيابيد: كه:

٢١٧٦

«أَلشَّرَفُ عِنْدَ اللَّهِ سُبْحانَهُ بِحُسْنِ الْأعْمالِ، لا بِحُسْنِ الْأَقْوالِ.»

[٣]: (شرافت و بزرگوارى در نزد خداوند سبحان به اعمال نيكوست، نه به گفتارهاى زيبا.- همچنين:

٢١٧٧

«بِحُسْنِ الْعَمَلِ، تُجْنى‌ ثَمَرةُ الْعِلْمِ، لا بِحُسْنِ الْقَوْلِ.»

[٤]: (با عمل نيكو مى توان ميوه علم را چيد، نه با گفتار زيبا.)، و نيز:

٢١٧٨

أَلْمَعْرِفَةُ نُورُ الْقَلْبِ.»

[٥]: (معرفت و شناخت [و نه دانش‌]، نور قلب است.- بالأخره،

٢١٧٩

«أَلْمَعْرِفَةُ، أَلْفَوْزُ بِالْقُدْسِ.»

[٦]: (معرفت، نيل به پاكى است.) در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٧٠، ص ٤٠٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٩١، ص ١٦٢.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب العمل، ص ٢٧٨.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب العمل، ص ٢٧٩.

[٥] ( ٥، ٦) غرر و درر موضوعى، باب المعرفة، ص ٢٤٢.

[٦] ( ٥، ٦) غرر و درر موضوعى، باب المعرفة، ص ٢٤٢.