جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٨٩ - غزل ٢٩٧ روى بنما و وجود خودم از ياد ببر

سينه‌ام ز آتش دل در غم جانانه بسوخت‌

آتشى بود در اين خانه كه كاشانه بسوخت‌

تنم از واسطه دورى دلبر بگداخت‌

جانم از آتش هجر رخ جانانه بسوخت‌

سوز دل بين كه ز بس آتش واشكم دل شمع‌

دوش بر من زسر مهر چو پروانه بسوخت‌[١]

اشكم احرام طواف حرمت مى بندد

گرچه از خون دل ريش، دمى طاهرنيست‌[٢]

ز گريه مردمِ چشمم، نشسته در خون است‌

ببين كه در طلبت، حالِ مردمان چون است‌[٣]

گرچه وصالش نه به كوشش دهند

آنقدراى دل! كه توانى بكوش‌[٤]

آنچه زَرْ مى شود از پرتو آن، قلبِ سياه‌

كيميايى است، كه در صحبتِ درويشان است‌[٥]