جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠٦ - غزل ٢٩٩ شب قدر است و طى شد نامه هجر

صبح است ساقيا! قدحى پر شراب كن‌

دور فلك درنگ ندارد شتاب كن‌

ز آن پيشتر كه عالم فانى شود خراب‌

ما را ز جام باده گلگون خراب كن‌

ايّام گل چو عمر به رفتن شتاب كرد

ساقى! به دور باده گلگون شتاب كن‌[١]

وفا خواهى، جفا كش باش حافظ!

فَإنَّ الرِّبْحَ وَالْخُسْرانَ فِى التَّجْر

گر ز دست زلف مشكينت خطايى رفت، رفت‌

ور ز هندوى شما بر ما جفايى رفت، رفت‌

در طريقت رنجش خاطر نباشد، مى‌بيار

هر كدورت را كه بينى چون صفايى رفت، رفت‌

عشق بازى را تحمّل بايداى دل! پايدار

گر ملالى بود بود وگر خطايى رفت، رفت‌[٢]