جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٣ - غزل ٢٤١ كارم ز دور چرخ به سامان نمى رسد

كارم ز دور چرخ به سامان نمى رسد

خون شد دلم ز درد و به درمان نمى رسد

چون خاك راه پست شدم همچو باد و باز

تا آبرو نمى رودم نان نمى رسد

پى پاره اى نميكنم از هيچ استخوان‌

تا صد هزار زخم به دندان نمى رسد

از دست بردِ جور زمان اهل فضل را

اين غصّه بس كه دست سوى جان نمى رسد

سيرم ز جان خود به دل راستان ولى‌

بيچاره را چه چاره كه فرمان نمى رسد

در آرزوت گشته دلم زار و ناتوان‌

آوخ كه آرزوى من آسان نمى رسد

تا صد هزار خار نمى رويد از زمين‌

از گلبنى گلى به گلستان نمى رسد

يعقوب را دو ديده ز حسرت سفيد شد

و آوازه اى ز مصر به كنعان نمى رسد

از حشمت، اهل جهل به كيوان رسيده‌اند

جز آه اهل فضل به كيوان نمى رسد

صوفى بشوى زنگ دل خود به آب مى‌

زين شست و شوى خرقه غفران نمى رسد

حافظ صبور باش كه در راه عاشقى‌

هركس كه جان نداد به جانان نمى رسد