جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٧٩ - غزل ٢٦٤ هر آن كو خاطر مجموع و يار نازنين دارد

داده! مبادا به آنان به نظر حقارت بنگريد؛ زيرا اگر ايشان را خداوند در مقام عزّت خود جاى دهد، بر شما برترى واقعى و معنوى دارند؛ كه:

٢١١٤

«إِلهى! وَأَلْحِقْنى بِنُورِ عِزِّكَ الْأَبْهَجِ، فَأَكُونَ لَكَ عارِفاً، وَعَنْ سِواكَ مُنْحَرِفاً، وَمِنْكَ خائِفاً مُراقِباً.»

[١]: (معبودا! و مرا به نور درخشان و برافروخته مقام عزّتت ملحق نما، تا عارف به تو شده، و از غير تو روى برگردانده، و همواره ترسان و مراقب تو باشم.)

اى دوست! مگر دهان و عنايتهايت در حيات بخشى و پرده بردارى از اسرار عالم و سلطه دادن ما به عوالم وجود- فى المثل- چون مُهر و نقش خاتم سليمان ٧ مى‌باشد كه (كه با آن هر تصرّفى را قادر بود)، تا با بوسيدن و مكيدن و كمال قرب به تو حيات جاودان يافته و در آن مقام منيع بتوانيم به عالم حكومت كنيم و همه فرمانبردار ما باشند. در جايى مى گويد:

البتّه تمثيل به نقش خاتم سليمان ٧ همان طور كه ذكر شد، مثالى است، والّا به قول خود خواجه:

اى سالك! و يااى خواجه! و يااى بشر! قدر زندگى اين عالم و جوانى و صحّت و فراغت را بدان، كه پس از گذشتن از اين عالم و توجّهت به تهيدستى و.

[١] - اقبال الاعمال، ص ٦٨٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٧٨، ص ٤١٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٧١، ص ٤٠٩.