جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣ - غزل ٢٤٣ مژده اى دل كه مسيحا نفسى مى آيد

اى دوست! هر آن كس كه دَرِ خانه ارباب كرم و مروّت مى رود، خواسته‌اى دارد. من هم اگر دَرِ خانه تو كه كريم كريمانى آمده‌ام، به خاطر حاجتى و خواسته‌اى مى‌باشد و آن نوشيدن جرعه اى از عطايا و مشاهدات جمال زيباى توست. مرا از دَرِ خانه‌ات محروم مگردان؛ كه:

١٨٢٠

«إلهى! إنَّ مَنِ انْتَهَجَ بِكَ لَمُسْتَنيرٌ، وَإِنَّ مَنِ اعْتَصَمَ بِكَ لَمُسْتَجيرٌ، وَقَدْ لُذْتُ بِكَ يا إِلهى! [يا سَيّدى!] فَلا تُخَيِّبْ ظَنّى مِنْ رَحْمَتِكَ، وَلا تَحْجُبْنى عَنْ رَأْفَتِكَ.»

[٢]: (بار الها! همانا هر كه به تو راه يافت، نورانى گشت، و بدرستى كه هركس به تو چنگ زد، پناه داده شد و من به تو پناه آورده‌ام، اى معبود من! [اى آقاى من!] پس حسن ظنّ من به رحمتت را نوميد مساز، و مرا از رأفت و عنايتت محجوب مگردان.) در جايى مى گويد:

كنايه از اينكه: اى دوست! مرغ جان من در تنگناى بدن و عالم طبيعت از دورى تو به جان آمد. اگر بَناى پرسش از حال مرا دارى، تا نَفَسى باقى است هرچه.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦، ص ٥٥.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٦٨٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٥٦، ص ٣٩٨.