جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٧٢ - غزل ٢٤٨ من وصلاح وسلامت؟ كس اين گمان نبرد

اى فقيه زمان! علم و عمل تو را مغرور نسازد، و گمان مبرى كه چون صاحب علم و عمل مى باشى، گوىِ سعادت از آنِ تو شده و همواره عنايات ظاهرى دوست شامل حال تو خواهد شد. به خود آى و به فكر اصلاح خويش برآ، و توجّه به رنگ و بو و مغرور شدن به علم و عمل را رها كن؛ كه:

١٨٦٥

«جِماعُ الشَّرِّ فِى الْإِغْتِرارِ بِالْمُهَلِ وَالْإِتِّكالِ عَلَى الْعَمَلِ.»

[١]: (فريفته شدن به فرصتها و تكيه نمودن بر عمل، جامع همه بديهاست.- يا:

١٨٦٦

«طُوبى‌ لِمَنْ لَمْ تَقْتُلْهُ قاتِلاتُ الْغُرُورِ.»

[٢]: (خوشا به حال كسى كه غرورهاى كشنده او را نكشته باشد.).

بيا و ظرفى از شراب محبّت و ذكر دوست دركش، تا دريابى كه زنگ غم دور زمانه را آيا جز شراب آتشين تجلّيات پر شور و مست كننده محبوب از دل مى‌زدايد؟! لذا در جايى مى گويد:

و آيا رذائل اخلاقى و غرور و غيره را جز به مى مشاهدات دوست مى توان علاج نمود؟!

[١] ( ١، ٢) غرر و درر موضوعى، باب الغرور، ص ٢٩٠.

[٢] ( ١، ٢) غرر و درر موضوعى، باب الغرور، ص ٢٩٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤٧، ص ٣٢٧.