جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩٨ - غزل ٢٥٢ مرا به وصل توگر ز آنكه دسترس باشد

اى دوست! براى خواجه در عشقت رمقى بيش نمانده تا آنكه به شمشيرش بكشى و خونش بريزى. با كرشمه و نازى به پيشت جان خواهد داد.

كنايه از اينكه: كرشمه اى كن و مرا از من بِستان و به شهود فناى خويشم آگاه ساز؛ كه:

٤٠١٨

«وَامْنُنْ بالنَّظَرِ إِلَيْكَ عَلَىَّ، وَانْظُرْ بِعَيْنِ الْوُدِّ وَالْعَطْفِ إِلَىَّ، وَلا تَصْرِفْ عَنّى وَجْهَكَ، وَاجْعَلْنى مِنْ أَهْلِ الْإِسْعادِ وَالحُظْوَةِ عِنْدَكَ. يا مُجيبُ! يا أَرْحَم الرّاحِمينَ!»

[٢]: (و بر من به نگريستن بر جمالت منّت گذار، و به چشم لطف و محبّت به من بنگر، و هرگز روى از من مگردان، و مرا از اهل سعادت و داراى منزلت و بهره مندى در نزدت قرار ده. اى اجابت كننده! اى مهربانترين مهربانها!- به گفته خواجه در جايى:

اين بيت، حاوى گله اى است عاشقانه از دوست به اينكه: وى همواره عقد.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٥، ص ١٨٦.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٩.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٩، ص ٣٤٨.