جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩٢ - غزل ٢٦٦ هماى اوج سعادت به دام ما افتد

خواهند پذيرفت؟! در جايى مى گويد:

با اين همه، اى خواجه:

درگاه دوست، نه درگاهى است كه هركس بدانجا شودنا اميد برگردد، اميد و رجا را نبايد از او بريد؛ كه:

٢٠٢٧

«أَلْجِئْ نَفْسَكَ فِى الْأُمُورِ كُلِّها إِلى‌ إِلهكَ؛ فَإِنَّكَ تُلْجِئُها إِلى‌ كَهْفٍ حَريزٍ.»

[٢]: (نفس خود را در همه امور به پناه معبودت درآور، كه در اين صورت او را به پناهگاه مصون و محفوظى جاى داده‌اى- همچنين:

٢٠٢٨

«مَنْ يَكُن اللَّهُ أَمَلَهُ، يُدْرِكْ غايَةَ الْأَمَلِ وَالرَّجآءِ.»

[٣]: (هركس فقط خدا آرزويش باشد، به نهايت اميدوارى و آرزو دست مى يابد.).

آخر، روزى محبوب، قرعه دولت ابدى و بقاء را نصيبت خواهد گردانيد. آن زمانى كه اولياء و برگزيدگان خود را مورد لطف خويش قرار دهد؛ كه:

«إِلهى! إِجْعَلْنى [إِجْعَلْنا] مِنَ الْمُصْطَفَيْنَ الْأَخْيارِ وَأَلْحِقْنى [ألْحِقْنا] بِالصّالِحينَ الْأَبْرارِ، السَّابِقيِنَ إِلَى المَكْرُماتِ، الْمُسارِعِينَ إِلَى الْخَيْراتِ. الْعامِلِينَ لِلْباقِياتِ الصَّالِحاتِ، السَّاعِينَ إِلى‌ رَفِيعِ الدَّرَجاتِ؛ إِنَّكَ عَلى‌ كُلِ‌

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٩٨، ص ٤٢٨.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب اللَّه تعالى، ص ١٦.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب اللَّه تعالى، ص ١٧.