جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٦٣ - غزل ٢٩٣ اى صبا نكهتى از كوى فلانى به من آر

ساقيا! برخيز و در ده جام را

خاك بر سر كن غمِ ايّام را

گرچه بد نامى است نزد عاقلان‌

ما نمى خواهيم ننگ و نام را[١]

ساقى! به نور باده برافروز جام ما

مطرب بگو، كه كارجهان شد به كام ما[٢]

به صد اميّدنهاديم دراين مرحله پاى‌

اى دليلِ دلِ گمگشته! فرو مگذارم‌[٣]

دلم از دست بشد دوش، كه حافظ مى گفت:

اى صبا! نكهتى از كوى فلانى به من آر

اى صبا! سوختگان بر سَرِ رَهْ منتظرند

اگر از يار سفر كرده پيامى دارى‌[٤]

بوىِ مُشك خُتَن از باد صبا مى آيد

اين چه بادى است كزاو بوى شما مى آيد؟!

مى‌دهد مژده به يعقوبِ حزين از يوسف‌

يا نويدى ز سليمان به سبا مى آيد[٥]