جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥٨ - غزل ٢٦٢ واعظان كاين جلوه در محراب و منبر مى كنند

واعظان كاين جلوه در محراب و منبر مى كنند

چون به خلوت مى روند آن كار ديگر مى كنند

مشكلى دارم ز دانشمند مجلس باز پرس‌

توبه فرمايان چرا خود توبه كمتر مى كنند

گوييا باور نمى دارند روز داورى‌

كاين همه قلب و دغل در كار داور مى كنند

يا رب اين نو دولتان را بر خر خودشان نشان‌

كاين همه ناز از غلام ترك و استر مى كنند

بنده پير خراباتم كه درويشان او

گنج را از بى‌نيازى خاك بر سر مى كنند

اى گداى خانقه باز آ كه در دير مغان‌

مى‌دهند آبىّ و دلها را توانگر مى كنند

حسن بى‌پايان او چندانكه عاشق مى كشد

زمره ديگر به عشق از غيب سر برمى كنند

خانه خالى كن دلا تا منزل جانان شود

كاين هوسناكان دل و جان جاى ديگر مى كنند

آه آه از دست صرّافان گوهر ناشناس‌

هر زمان خر مهره را با دُر برابر مى كنند

بر در ميخانه عشق اى ملك تسبيح گوى‌

كاندر آنجا طينت آدم مخمّر مى كنند

صبحدم از عرش مى آمد سروشى عقل گفت‌

قدسيان گويى كه شعر حافظ از بر مى كنند