جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٨٠ - غزل ٢٩٦ روى بنما و مراگو كه دل از جان برگير

مى‌باشد. در جايى مى گويد:

خواجه در اين بيت خود و يا سالكين را مورد خطاب قرار داده و مى گويداى خواجه! و يااى اهل طريق! به مجلس سماع اهل دل گذر كنيد و به سخنان عاشقانه و توصيفات معشوق حقيقى از زبان ايشان گوش فرا دهيد تا به وجد و شعف آييد و خرقه زهد و ريا را به دور افكنيد و بهره اى از كمالات معنوى برگيريد؛ وگرنه، برويد و خرقه زاهدانه و رياى خويش دربر گيريد و بدانيد كه شما را هيچ سودى نخواهد بخشيد. در جايى مى گويد:

آرى بهره هركس و سود هر سالكى از اين جهانِ بازيچه كه: «اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِينَةٌ وَ تَفاخُرٌ بَيْنَكُمْ»[٣]: (بدانيد كه زندگانى دنيا، جز بازيچه و لهو و زينت.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨٥، ص ٢٨٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٦٢، ص ٣٣٧.

[٣] - حديد: ٢٠.