جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠١ - غزل ٢٦٨ هرگزم مهر تو از لوح دل و جان نرود

گر چه فراق دوست روزگار مرا تلخ نموده، ولى من نه آن عاشقم كه مشكلات و ناملايمات هجران، لحظه اى از خيال ديدارش بازم دارد و وى و مشاهده‌اش را نخواهم؛ زيرا:

٢٠٣٧

«فَقَدِ انْقَطَعَتْ إِلَيْكَ هِمَّتى، وَانْصَرَفَتْ نَحْوَكَ رَغْبَتى؛ فَأَنْتَ- لا غَيْرُكَ- مُرادى، وَلَكَ لا لِسِواكَ سَهَرى وَسُهادى، وَلِقائُكَ قُرَّةُ عَيْنى، وَوَصْلُكَ مُنى‌ نَفْسى، وَإِلَيْكَ شَوْقى، وَفى مَحَبَّتِكَ وَلَهى، وَإِلى‌ هَواكَ صَبابَتى.»

[٢]: (توجّهم از همه به سويت منقطع گشته، و شوق و ميلم به جانب تو معطوف است و بس، و تو مقصود منى، و بيدارى و كم خوابى‌ام براى تو است نه ديگرى، و لقايت نور چشمم، و وصالت تنها آرزوى من، و شوقم منحصر به تو است، و واله و حيران محبّتت، و دلباخته هوايت مى باشم.) در جايى مى گويد:

اى دوست! مسكينى هستم كه سرمايه غم عشق تو را در دل گرفته‌ام و با از دست دادن عالم اعتبار و موت اضطرارى و يا اختيارى و فنا، عشقت را از دست نخواهم داد؛ زيرا:

٧٨٧

«وَعِنْدَكَ دَوآءُ عِلَّتى، وَشِفاءُ غُلَّتى، وَبَرْدُ لَوْعَتى، وَكَشْفُ كُرْبَتى؛ فَكُنْ أَنيسى‌

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٢، ص ١٠٥.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٢، ص ١٠٥.