جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٧٠ - غزل ٢٤٨ من وصلاح وسلامت؟ كس اين گمان نبرد

آرى، از عاشقان و رندان و پا به همه خواهشهاى نفسانى زدگان، و چشم پوشيدگان از غير دوست، انتظار آن نمى رود كه مصلحت بينى داشته باشند.

مصلحت انديشى كار آنان است كه صلاح خود و همه امورشان را به حقّ سبحانه واگذار نكرده باشند؛ و سلامتى از حوادث عالم طبيعت را آنان طالبند كه قدم در راه عشق و رندى نگذاشته باشند؛ زيرا آن كس كه قدم در طريق عاشقى گذاشت، بايد چشم از سلامتى پوشيده و به هرچه دوست براى او مى خواهد تسليم باشد؛ كه:

١٨٥٩

«لا إيمانَ أَفْضَلُ مِنَ الْإِسْتِسْلامِ.»

[١]: (هيچ ايمانى برتر از تسليم و انقياد نيست.- نيز:

١٨٦٠

«سَنَّةُ الْأَبْرارِ حُسْنُ الّإِسْتِسْلامِ.»

[٢]: (طريقه و روش نيكوكاران، تسليم نيكوست.- همچنين:

١٨٦١

«أَلْمَكارِمُ بِالْمَكارِهِ.»

[٣]: (نيل به صفات عالى و بزرگ تنها با تحمّل سختيها ميسّر مى شود.- نيز:

١٨٦٢

«بِالْمَكارِهِ تُنالُ الْجَنَّةُ.»

[٤]: (تنها با تحمّل سختيها مى توان به بهشت رسيد.) به گفته خواجه در جايى:

[١] - غرر و درر موضوعى، باب الاسلام والتّسليم، ص ١٦٦.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب السّلم، ص ١٦٦.

[٣] ( ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب المكاره، ص ٣٤٩.

[٤] ( ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب المكاره، ص ٣٤٩.