جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٥٧ - غزل ٢٧٧ اگر به باده مشكين دلم كشد شايد

و در جاى ديگر مى گويد:

اى خواجه! واى سالك طريق! گناهان و غفلتهايت تو را از راه يافتن به قرب دوست نااميد ننمايد؛ زيرا او كريم است، و صاحبان كرامت را خُلْقى كريم مى باشد، و از تقصير بندگان عاشق خواهند گذشت و به خود راه خواهند داد؛ كه: «قُلْ: يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ! لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ؛ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً، إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ. وَ أَنِيبُوا إِلى‌ رَبِّكُمْ، وَ أَسْلِمُوا لَهُ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَكُمُ الْعَذابُ، ثُمَّ لا تُنْصَرُونَ.»[٣]: (بگو: اى بندگان من، كه بر نَفْسهاى خويش تجاوز و ستم كرده‌ايد! از رحمت خدا نوميد نشويد؛ كه خداوند همه گناهان را مى آمرزد، بدرستى كه او بسيار آمرزنده و مهربان مى باشد. و پيش از آنكه عذاب شما را دريابد و كسى نتواند شما را يارى كند، با تمام وجود به سوى پروردگارتان رجوع كرده و تسليم او باشيد.) در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٦٥، ص ٨١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٧٢، ص ١٤٩.

[٣] - زمر: ٥٣ و ٥٤.